About us

Eén van de dingen die ik altijd wil weten is: hoe kijkt deze organisatie naar haar eigen personeel en capaciteit, nu en in de toekomst?

Met andere woorden: hebben ze scherp hoeveel mensen ze hebben, wat die kunnen, wat ze straks nodig hebben en waar de tekorten zitten?

Op het moment dat je hiernaar vraagt, blijft het vaak stil. Of er komt een algemeen verhaal zonder echte inhoud. Er is geen concreet beeld van de huidige bezetting, geen scherp inzicht in de benodigde capaciteit en competenties in de toekomst en al helemaal geen duidelijk beeld van het verschil daartussen.

En toch wordt er gezocht naar iemand voor een inhoudelijke rol. In theorie zou dit de basis moeten zijn voor iedere organisatie die iemand aanneemt. In de praktijk blijkt dat zelden zo te zijn.

Maar los daarvan: hoe kan het dat organisaties zich hier niet (meer) van bewust zijn? Als professional op het gebied van kwaliteits- en procesmanagement kom ik juist binnen bij organisaties die hun kwaliteits- en procesmanagement structureel willen verbeteren en professionaliseren. Ik vind het dan ironisch dat juist de organisatie zelf hier nauwelijks aandacht voor heeft. Vaak wordt er wel gezegd dat men hiermee bezig is, maar in de praktijk is daar weinig van zichtbaar.

Goed, in die gesprekken komt dus geen antwoord. Wat gebeurt er dan? Iets wat ik keer op keer terugzie: het gesprek maakt een duidelijke verschuiving. Waar je eerst probeert scherp te krijgen wat het probleem is, gaat het ineens over de invulling van de functie.

Kwaliteit is meer dan het leveren van correcte producten en diensten. Het gaat om een organisatie die in staat is zich continu te ontwikkelen, en dat geldt zeker ook voor het personeelsvraagstuk. Juist daar zou de basis moeten liggen.

Misschien zit daar wel de kern van het probleem. Zolang organisaties niet scherp hebben wat ze nodig hebben, blijven ze zoeken naar mensen die het voor hen komen oplossen. Niet op basis van een duidelijke analyse, maar op basis van verwachtingen.